ابتدا توسط یکی از عوامل گوش به فرمان خود در دربار قاجار به نام منوچهر خان معتمد الدّوله، سیّد باب را پناه داد. در ماجرای اعدام او، کنسول روسیه حاضر شد و بر جنازهی او گریست. پس از ترور نافرجام ناصرالدّین شاه قاجار، به طرّاح اصلی ترور یعنی بهاءالله پناه داد و مانع از مجازات او توسط دولت شد.
بهاییان را برای ایجاد مرکز عبادی خود در عشق آباد آزاد گذاشت و به مخالفان حکومت ایران در آن شهر پناه داد و …
البتّه بهاییان نیز توسّط عبدالبهاء تعهّد کردند که هیچگاه علیه دولت روسیّه که دشمن اصلی کشورمان در آن روزگار بوده، اقدامی نکنند؛ حتّی در حقّ امپراطور روسیه جناب الکساندر سوم، دعاهایی نیز توسط عبدالبهاء صادر میشود.
«جای پای تزار» به نقش دولت روسیّهی تزاری در نشو و نمای بهاییان و حمایت بیچون و چرای آن دولت از این فرقه میپردازد و در این مسیر، تنها به کتابهای بهاییان استناد میکند.
۳. پیر استعمار
از همان آغاز پیدایش بابیّت و در پی آن بهائیّت، بسیاری بر آن بودند که جای پای کشور روسیّهی تزاری در بهرهبرداری از این ماجرا برای ایجاد اختلاف و دو دستگی در میان ملّت ایران، بهروشنی پیداست. پس از انقراض امپراطوری روسیّه، بهائیّت کاملاً مورد بهرهبرداری استعمار پیر، یعنی امپراطوری بریتانیا قرار گرفت. بهویژه در اشغال فلسطین و جداسازی آن از امپراطوری عثمانی در جریان جنگ جهانی اوّل، عبدالبهاء پیشوای دوم بهائیان، نقش کلیدی داشت؛ بدانسان که بههمین مناسبت به دریافت لقب پهلوانی Knighthood از جانب امپراطوری بریتانیا، مفتخر گردید و Sir نامیده شد. در روزگار شوقی، پیشوای سوم بهائیان، و پس از استقرار دولت غاصب اسرائیل در فلسطین اشغالی، روابط حسنهی میان این فرقه و کشورهای استعماری و بهویژه اسرائیل، رو به گسترش نهاد.
بههمین جهات، ملّت ایران از همان اوائل، به این باور رسیدند که بهائیّت ساخته و پرداختهی کشورهای استعماری است.
کتاب «پیر استعمار» به بررسی چگونگی حمایت دولت انگلستان از فرقهی بهاییّت و رهبران آن و خوشخدمتی متقابل بهاییّت به این دولت، در میان اسناد مورد تأیید بهاییان میپردازد.
۴.خدای ارتباطات عصر
قبله، جایگاهی است که پیروان یک دین، در هر جای دنیا که باشند، بهسوی آن نماز میگذارند.
بهاییان نیز قبلهای دارند که محلّ آن در شهر عکا (فلسطین اشغالی) است. عکا محلّ دفن میرزا حسینعلی نوری (بهاءالله) رهبر بهاییان است که بهاییان، اعمال عبادی خود را رو بهسوی جنازهی مدفون او به جا میآورند؛ البتّه دستور بهاء الله آن بوده که بهاییان در زمان حیاتش نیز به سمت او عبادت کنند...
۵.مهدی ستیزان
بهاییان میگویند: موعود دین اسلام یعنی مهدی علیه السّلام، فردی به نام میرزا علیمحمّد شیرازی (موسوم به سیّد باب) بوده که در سال ۱۲۶۰ هجری قمری، ظهور کرده و دین اسلام با ظهور او به پایان رسیده است.
او علاوه بر نسخ آیین اسلام، احکامی جدید برای بشریّت آورده و به ظهور پیامبر بعدی یعنی میرزا حسینعلی نوری (مشهور به بهاء الله) بشارت داده است.
صرفنظر از آن که دین اسلام، پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله و سلّم را آخرین پیامبر الاهی میداند و ظهور پیامبری پس از ایشان، خلاف آموزههای آن است، باید گفت که در تاریخ اسلام، تنها مدّعی مقام مهدویّت، سیّد باب نیست و افراد دیگری نیز چنین ادّعایی کردهاند. چگونه میتوان به حقانیّت سیّد باب در ادّعای خود پی برد؟
از کجا معلوم میشود که دیگر مدّعیان دروغگو بودهاند؟ معیار چیست و ملاک کدام است؟ آیا خصوصیّات سیّد باب با مشخّصات مهدی موعود مطابقت دارد؟
کتاب «مهدی ستیزان» ابتدا بهشرح اجمالی خصوصیّات مهدیِ موردِ ادّعای بهاییان و مختصری از تاریخ زندگانی او میپردازد و سپس با بیان مشخّصات مهدی منتظَر در تعالیم دین اسلام، پژوهشی تطبیقی را در این موضوع به خوانندگان خود عرضه میکند. این کتاب همچنین بهذکر برخی تعالیم این مدّعی مهدویّت خواهد پرداخت و امکان نزول چنین تعالیمی را از سوی خداوند حکیم بررسی خواهد کرد.
موضوعات مرتبط: شناخت بهائیت